Mongolie en eindelijk eerste recept!

Ben vanmiddag aangekomen in Beijing en logeer nu bij Laura, Martijn en Sarah in een prachtig hotelappartement! Het is echt heel erg leuk om ze te zien, maar goed hierover later meer...

Volgens mij heb ik iin mijn eerdere bericht niet bedankt voor wederom enorm lieve berichten! Ik kon helaas niet eerder iets op internet zetten omdat alle internetcafe\'s in Irkutsk dicht waren of platlagen..

Met treinnummer 6 naar Ulaan Bataar, my goodness wat een belevenis! Ben met het instappen in de trein accuut in Mongolie beland.

Alle zielige buitenlanders staan op een rij voor hun dichte coupe-deuren. Gelukkig maakt de provodnitsa (die geen woord Russisch spreekt) alle deuren open. Helaas blijkt dan dat alle coupe\'s volliggen met Mongolen zonder kaartje en onvoorstelbaar veel dozen, tassen etc. Hun handelswaar. Gelukkig had ik er al over gelezen, maar\'t meemaken was toch even shocking!

Omdat de meeste Mongolen wel een beetje Russisch konden, probeerde ik ze uit mijn coupe te praten. Uiteindelijk werden in mijn coupe 2 plaatsen vrijgemaakt en 1 in de coupe ernaast. Een iers stelletje heb ik toen maar laten slapen in de coupe waar ze hoorden. Ik moest in de verkeerde coupe. Na veel over en weer gehakketak ben ik maar akkoord gegaan. In mijn toegewezen coupe lagen 2 enorme Mongolen in de beneden bedden. De hele coupe was tot de nok gevuld met zooi. Er was nog net een plekje vrij te maken voor mij en mijn spullen. Dit betekende dat plafond en vloerdelen werden losgeschroefd om overtollige handelswaar te stallen.

De dikke Mongolen moesten net zo min iets van mij hebben, als ik van hen en heb ze eerst genegeerd. Toen ik na een tijdje wakker werd en \'t duidelijk was dat er voor mij beneden geen plek was om te zitten ben ik maar met de hele wagon gaan kennismaken.. Zodat ik af en toe kon zitten.

In de coupe link zaten Irina & Kostja. Moeder en zoon (Russin getrouwd met Mongool, wonend in Ulaan Bataar). En een moeder met dochter van 8 Marsha. Dochtertje heb ik nog wat Engels geleerd. Haar moeder ging samen met een Russin die ook in mijn coupe sliep naar een of andere meeting van een guru in Ulaan Bataar. Shr shri nog wat. Art of Living..

Coupe aan t einde van de gang zaten Fransen met wie ik in t zelfde huis had gewoond in Bolshie Koty. In de coupe links zat het ierse stelletje, Gemma en Paul, die doodsbang waren voor hun Mongoolse medereizigers. Een man en een vrouw, die er idd enigzins griezelig uitzagen. Maar de vrouw was best aardig en sprak Russisch. Ze gingen elke 3 maanden op en neer naar Moskou met handelswaar. Russisch goud was goedkoper dan Mongools goud ofzo...Tja..

Heb veel daar gezeten omdat Paul en Gemma erg aardig waren. Voor de rest zaten er zo\'n 8 nederlanders in de wagon, maar die heb ik zoveel mogelijk links laten liggen. Was eigenlijk erg gezellig en er gebeurde de hele tijd iets. Bij elke stop renden alle Mongolen met hun zooi naar de perrons om t te verkopen en als de trein reed waren ze onderling aan t ruilen. De toeristen in de trein waren eerder irritant dan interessant voor hen. Bij de grens hebben we in totaal 7 uur stil gestaan, min of meer. Geen gebruik van toilet is dan mogelijk. De provodnitsa die wel een beetje Russisch sprak heeft mij dit aan iedereen laten vertellen. Iedereen boos, don\'t blame the messenger! Gelukkig kon t op t station wel. Ik heb maar zo min mogelijk gedronken.

De Russische grenswachten waren werkelijk heel vriendelijk. Misschien ook omdat ze erg veel aan smeergeld opstrijken. Er werd geen pakje van de Mongolen gecontroleerd terwijl ze niets hadden ingevuld op hun declaratieformulier. Er bijzonder allemaal!

Uiteindelijk bleken de dikkerd best aardig. Deze man en vrouw bleken een tweeling te zijn en vonden mij erg grappig. Dus eind goed al goed. Toen we bijna in Ulaan Bataar waren begon ik me zorgen te maken of Martin er wel zou zijn (vriend van me uit Tsjechie, die jaloers was dat ik naar Mongolie ging).

Op t perron stond een man van Nassan\'s Guesthouse op me te wachten maar wist niet zeker of Martin hem had gestuurd. Ik twijfelde want hij had mijn naam correct gespeld. Uiteindelijk was dat maar goed ook, want na een half uur wachten en bijna was ingestapt stond ie opeens voor mijn neus. Hij nam me mee naar George\'s Guesthouse, waar we meteen een plan in elkaar hebben gezet voor de volgense 6 dagen. Het zag er veelbelovend uit en een geen tijd te verliezen.

We zijn meteen vertrokken naar een klooster. Het landschap van Mongolie is schitterend. Heel vreemd want het is plat met een soort heuvels, geen boom te zien en vooral veel blauwe lucht. Op t gras zie je voornamelijk geiten en paarden, soms koeien. En om de zoveel tijd een ger (nomadentent). Maar meestal is t landschap leeg. Er wonen in Mongolie maar 2 miljoen mensen.

Onze chauffeur heet Soso en spreekt een klein beetje Russisch. Wel rustig. Af en toe zingt hij een liedje en hij groet elke owu (heilige stenenberg) en bliksemschicht die we zien. Hij droeg de eerste paar dagen witte handschoentjes terwijl hij rijd.

Op de eerste dag nemen we een bloedmooi meisje mee, die is blijven steken en staat te liften. Zij nodigt ons uit voor de lunch in haar ouders eetcafe. Helaas want Martin en ik krijgen werkelijk geen hap schapevlees weg, ook de zoute melkthee is niet weg te drinken. Gelukkig red Soso ons door om een doggybag te vragen.
\'s Avonds arriveren we in een prachtige vallei waar een paar gers voor toeristen staan. Het is ondertussen enorm gaan regenen en onweren, maar t is een prachtig gezicht. De weg is overigens geasfalteerd, maar je hangt meer boven de bank dan dat je erop zit (dit dacht ik op de eerste dag, vanaf toen waren alle wegen onverhard en een ware beproeving). De gers zijn uitermate comfortabel, met bedden en kleine krukjes.
\'s avonds wandelen we naar t klooster, dit is zelfs in t donker al erg bijzonder.

De volgende dag wordt ik verfrist wakker, al is t \'s nachts behoorlijk koud. Voor de nachten erna leent Soso mij een poncho, erg lief anders was ik bevroren.
Het klooster is klein maar erg mooi, we worden rondgeleid door de zoon van de lama (een vrouw). In de jaren 30 zijn alle 1500 lama\'s vermoord en het enorme complex verbrand door de communisten. Het is een wonder dat een oud 16de eeuws tibetaans gebedsboek het heeft overleefd. De lama\'s die er nu wonen zijn allemaal in UB de Dalai Lama aan t verwelkomen (komt die dag aan). Er is tijdens t communisme erg veel kennis verloren gegaan, de lama\'s krijgen les van tibetanen. Zelfs deze zoon kon weinig over de rituelen vertellen.

Volgende stop was een waterval, na een rit van 8 uur ben ik zo stijf als een plank. De route is wel schitterend, het wordt alleen maar mooiere! Bij het middageten proberen we geen schapevlees te krijgen (Njet meeeh, Boeek ok). Maar zelfs koe smaakt hier naar schaap. 2 Happen gegeten, gelukkig was er wel rijst. Soso kijkt t met lede ogen aan.

Bij de waterval zitten we weer in een toeristische ger, maar met een houtkachel. Perfect! (In de gers erna is er geen hout maar wordt paardenvlaai gebruikt, ruik je niks van en brand langer). We maken eten klaar in een geleende pan. Alleen heeft er natuurlijk altijd schaap in gezeten dus wederom is de plof van Martin enigzins geiterig. Maar best lekker!
In de loop van de avond krijgen we bezoek van een heel vies jongetje die wel bye bye kan zeggen, een enorme ram die gewoon binnen komt zetten en niet meer weg wil en een babygeitje. Martin laat t beestje zo schrikken dat t ter plekke verstijft van schrik. Beestje was lichter dan Wolfje...
Ondertussen komen we niet meer bij, het is werkelijk beter dan een goeie film. Wodka smaakt goed in deze barre omstandigheden.

De volgende dag nemen we een rustdag en huren we paarden om de omgeving te verkennen. We krijgen een leuke cowboy mee die helaas geen engels of russisch spreekt. We huren de paarden voor een hele dag voor 5 USD per paard maar na 3 en half uur zijn onze billen blauw en kan ik nauwelijks meer lopen. De zadels zijn hier schijnbaar ook harder. De oma brengt ons ook nog naar zijn oma en probeert Martin aan zijn zus te koppelen, deze weigert beleefd. We krijgen warme yakmelk, smaakt net als gewone melk. \'s Avonds ontmoeten we Bilik. Zij is de gids van 2 Amerikanen en maakt Khorkhog!
Doodsbang als Martin en ik zijn voor schapevlees smaakt dit verrukkelijk. Mijn eerste recept:

een grote pan met een beetje water op een vuur (liefst buiten). In de pan gooi ardappelen, wortelen of andere groenten. Daarbij gooi je schapevlees aan t bot, waar t vel vanaf is geschroeid. Laat dit even aan de kook raken en doe er een aantal gloeiendhete stenen bij, die je uit t vuur haalt. Laat dit even een half uur pruttelen en klaar.

Bilik liet t ons proeven en ze vond ons leuker dan haar eigen gasten dus heeft de rest van de nacht met ons doorgebracht. SAmen hebben we haar chauffeur met wodka onder de tafel gedronken, maar hij was verbazend fris de volgende morgen.

Begin van de avond zijn we bij vrienden van Soso langsgegaan voor de beroemde gefermenteerde paardemelk. Dit krijg je overal. Gelukkig smaakt t enigzins als karnemelk. Het heet airag. Martin vindt het gelukkig verrukkelijk en ik vindt het gelukkig niet vies. Ook krijgen we gedroogde zoute kaas, niet te eten. Het zijn wel vreselijk lieve mensen.

Op donderdag met moeite opgestaan (spierpijn paard en moe van doorzakken). Na lange rit komen we bij Ogii Nuur. Een groot meer, geen Baikal maar wel erg mooi. Het blijkt lastig om hier een slaapplaats te vinden, want 15 USD vinden we te duur per nacht. Ook hier heeft Soso vrienden. Eerst stelt hij voor in een ger te obernachten met maar 2 bedden, dan zou hij in de auto moeten. Dat vinden we te gek want hij moet einden rijden. Uiteindelijk mogen we in een tent van een familie. Ze ruimen m helemaal voor ons uit.

Het meer ligt er prachtig bij \'s avonds en Martin gaat tevergeefs vissen. Ondertussen leert Soso me een Mongools deuntje en om de zoveel tijd komen er mensen binnen die me aanstaren of zichzelf aanbieden als man. Soso laat me steeds opnieuw het liedje zingen, lijkt een beetje aapjes kijken maar is wel gezellig. Sommigen spreken beetje engels of russisch. De volgende ochtend worden we vroeg de ger uitgegooid, ook wel logisch want is een prive ger.

Voor vertrek moeten we eerst airag drinken. Bij t meer ga ik me eindelijk na 4 dagen wassen! Martin gaat vissen met een jongetje uit t kamp. Jochie heeft t al snel gezien en Soso ziet t blijkbaar ook somber in want die regelt bij een stel Russen (enige mensen in de wijde omtrek) die aan t vissen zijn een vis voor 1 USD. Nice!
Eerst is t fris maar daarna wordt t bloedheet. Ik lig prima te zonnen tot ik bedenk dat ik mijn bril in Soso\'s beheer heb gelaten in de auto. En hij ermee heeft rondgereden. En ja hoor mijn bril is weg! Ik in paniek, Martin doet niks, Soso vindt m gelukkig terug (stel je voor enorme steppe daar ergens ligt mijn bril). Alleen de pootjes staan alle kanten op, nog een wonder! Martin kan m gelukkig redelijk terugbyuigen.

Om 12 uur gaan we op pad naar Kar Balgas maar na een paar voel ik me helemaal niet meer lekker, van enigzins lekkere lunch ga ik bijna over mijn nek. Na 6 uur hobbelen in de hitte stort ik bij de ger uitgeteld op bed. Dit helpt een beetje. Ik spoor Martin aan de vis zo snel mogelijk klaar te maken. Het schoonmaken is nog een heel project, gelukkig weet Martin hoe t moet. Ik vertrouw de vis voor geen meter, maar hij smaakt werkelijk verrukkelijk dat ik niet anders kan. Het hele kamp eet mee. Soso is voor t eerst erg blij met onze kookkunsten.

Als t bijna donker is gaan Martin en ik wandelen naar de ruines van Kar Balgas, een oude Oeigoer stad (die regeerden Mongolie voor de Mongolen, ongeveer 8ste eeuw). Zo in t schemerlicht is t eng en griezelig. \'s Middags is een enorme zandstorm begonnen en dat maakt t allemaal nog griezeliger. Ík knijp Martin helemaal fijn maar die vind t erg cool daar. Ik ben blij als we daar weer weggaan.
\'s nachts begint mijn maag te rommelen en ik vervloek de vis. Bij t ochtendgloren moet ik overgeven maar t lukt niet. Soso merkt dat ik me ziek voel en regelt warm water. Van hem mag ik geen koud water drinken (overigens geeft ie me eerst een glas wodka, maar dat weiger ik). Na 2 koppen water die naar geit smaakt, ga ik over mijn nek.

Ik red t niet echt ver van de ger. In Nederland zou ik er niet over denken om iemand aan te raken die overgeeft, maar Soso masseert mijn ruggewervels op een bepaalde manier waardoor het een stuk makkelijker gaat. Voel dat t nog niet over is maar ga naar bed. Als ik wakker wordt ben ik weer misselijk, deze keer lig ik op mijn knieen in de steppe, groot voordeel dat het niet uitmaakt waar je t doet. Zo verfrist als ik me de dag ervoor voelde na mijn bad in het meer, zo vreselijk voel ik me nu.

Ik ziek uit terwijl Martin en Soso naar Kar Balgas gaan, daar schijnen ze eeuwenoude attributen en voorwerpen voor bijna niks te kunnen kopen. Bizar! De weg terug naar Ulaan Bataar valt gelukkig mee en is grotendeels verhard. In UB voel ik me iets beter, maar is Martin ziek. Ga bijna huilen als ik afscheid neem van Soso, hij heeft de hele dag voor me gezorgd.

We gaan bij de Koreaan eten, maar we kunnen beide bijna niets van al t heerlijks eten. Ik kan nog wel een bericht achter laten op internet en Laura schrijven dat ik eraan kom. In het guesthouse zit ik nog lang met 1 van de meisjes die t runnen te praten. Zij verteld dat er om religieuse redenen geen vogels (bv kip, heb er welgeteld 1 gezien) of vis wordt gegeten. En varkens zijn onrein. ook verteld ze dat er meer meisjes hogeropgeleid zijn en dat het klopt dat je weinig jonge mannen vindt, de meeste verdienen de kost in t buitenland.

Ben erg benieuwd naar Beijing!